Dat schuldgevoel..

Dat schuldgevoel dat altijd aan je vreet als een vleesetende bacterie..

Je bent een sorry mens geworden..

Omdat je teveel werkt, omdat je te weinig werkt, omdat je niet alles onthoudt.

Omdat je niet genoeg zout bij de aardappelen hebt gedaan, of juist teveel.

Omdat je in bed blijft liggen omdat je zo moe bent van die fucking overgang.

Omdat je te vroeg je bed uitgaat en niet blijft liggen om nog wat te knuffelen met je vent.

Omdat je teveel sport. Omdat je te weinig sport. Omdat je drinkt. Omdat je teveel snoept.

Omdat je je broer niet helpt met geld.

Omdat je boos werd op je moeder dat ze weer depressief was.

Omdat je dingen af en toe moet afzeggen want je zit soms nog steeds middenin een rouwproces wat zich niet laat regisseren.

Omdat je ineens heel vrolijk en gelukkig kan zijn terwijl je vader dood is.

Omdat je je honden niet genoeg aandacht hebt gegeven. Of juist teveel waardoor ze verwend worden en dat is natuurlijk allemaal jouw schuld.

Ook de opgestapelde was is jouw schuld, de rotzooi in de garage, de ijskast die bedorven etenswaren bevat, ergens achterin.

Omdat je geen zin hebt om te reageren als iemand iets zegt, ook al is het je zoon, je wilt stilte.

Als je teveel babbelt.

Als je niks zegt.

Als iemand iets niet kan vinden..

Als de computer crasht.

Als je geen idee hebt hoe je het allemaal moet doen op dit moment.

Als je teveel inspiratie hebt want dat voelt als acuut opkomende honger die moet gestild worden, dus geen tijd voor huishoudflupsels.

Als je te weinig inspiratie hebt.

Omdat je op dat feestje niet genoeg met die ene kennis hebt gebabbeld en gevraagd naar haar zieke opa.

Als het niet gezellig is of de gitarist speelt vals..als het niet loopt zoals het moet..

Alles is jouw schuld..

Ik ben er klaar mee! Geen sorry meer, ik ga niet meer opzij, naar achteren of in  aanpasmodus..

Ik ben niet schuldig…

Ik ben goed genoeg!