Halve marathon van Brussel, 26/5/25

Ja, ik was trots.

Niet alleen op mijn stoere zoon die de 20 kilometer in Brussel aflegde maar ook op al die anderen die over de eindstreep liepen, struikelden, wankelden, puften, tuimelden, kropen, smakten en ja..ook sprintten..

Geholpen door teams, vrienden, familie als ze niet zo goed ter been waren, de rolstoelen of buggy’s aan de kant gezet en de laatste meters ondersteund afleggend.

Wat een ontroerend moment, ook voor ons, wij die aan de kant stonden en toejuichten, klapten, huilden, aanvuurden met een dikke krop in onze keel.

Vijfenveertigduizend mensen! Ik zeg het nog eens: Vijfenveertigduizend mensen  samen met één doel voor ogen, over die finish geraken, hand in hand, arm in arm, met vlaggen, sjaals, bruidsluier (niet gelogen) of flashy outfit.

Alle soorten mensen, klein, groot, dik, dun, jong, oud, van verre en dichtbij en zelfs een hulphond zag ik parmantig richting eindstreep rennen.

Ik was ook trots op de stad Brussel, wat een organisatie moest hieraan vooraf zijn gegaan, verkeer omgeleid, metro’s overvol, publiek achter hekken, handhavers op elke straathoek die zichtbaar meegenoten, iedereen voorzien van rugnummer en drinken en eten onderweg en de route-werd mij verteld- was ook een lust voor het oog.

Wat een team moet hierachter hebben gezeten om alles in goede banen-letterlijk- te leiden en te zorgen voor zo’n ongelofelijk gelukzalige sfeer dat zowel de renners zelf als wij langs de kant er een warm gevoel van kregen.

De zon scheen ook nog!

Hoe krijg je het geregeld!

Ik kreeg er hoop van en dat is niet overdreven.

Hoop dat we er toch kunnen zijn voor elkaar, voor mensen die het hard nodig hebben, die aanmoediging kunnen gebruiken, die zich niet altijd zo openlijk willen of kunnen laten zien!

Er is zoveel te verwerken in de wereld, zoveel haat en ergernis, geweld en kwaad bloed dat je bijna zou geloven dat dat nog het enige is wat overblijft in onze wereld.

Moet je kijken waartoe we in staat zijn, zei ik in de auto tegen mijn man, een team die organiseert, mensen die bereid zijn anderen desnoods te dragen naar de finish, mensen die hun stem wegschreeuwen om aan te moedigen en mensen die opzij gaan als er iemand geholpen moet worden.

Dat kunnen wij dus.

Als we een gemeenschappelijk doel hebben..

Een finish..

Als die “eindstreep” nou eens zou zijn dat we elkaars verschillen gaan begrijpen, we elkaar nodig hebben, de één iets meer dan de ander, dat we toch willen samenleven, niet om het geld, ego of een machtspositie maar om dat gevoel van verbinding , dat gevoel van hoop en we wankelen samen naar die eindstreep, elkaar ondersteunend, dragend, struikelend maar aangemoedigd en met trots.

Dat zou toch moeten kunnen?

Zet die eindstreep ergens in je hoofd, in je hart en zorg voor elkaar tot we die eindstreep halen zodat we allemaal een medaille kunnen omdoen.

De medaille van zorgen voor elkaar, moed, verbinding en gemeenschapszin.

Dat zou ons allemaal fier maken, vrij maken, ja, gelukkig maken.

Die marathon is misschien wel één van lange adem maar als we de kilometers samen afleggen?

Ja, ik ben trots.

Zo kan het dus ook…

Dankjewel Brussel voor een streep van hoop, nog lang niet de eindstreep maar die marathon loop ik graag…

Met z’n allen..