Rosse Robert

Wat zou er van hem geworden zijn?

Ik zie hem nog zo voor me, rechtop, fiere schouders, middenin het café…

Lang rood haar, stoere laarzen aan, spijkerbroek en leren jas…groene ogen ( of waren het blauwe en heb ik er groene van gemaakt?).

Te lang geleden. 

Echt mooi was ie. En leuk. Ongecompliceerd.

Stelde zich moeiteloos aan me voor en was niet beschaamd om mij voluit te bewonderen. Zalig!

Ik was er klaar voor. Die avond had ik een voorstelling gezongen met mijn vriendin en wij zouden ons eens goed laten gaan. Lekker dansen, uitgaan, flirten en een wijntje drinken (of meer..)

Toen zag ik hem…en voor ik het wist stonden we zomaar te kussen op straat als twee verliefde pubers.

Alles klopte, hij deelde dezelfde mening over muziek, politiek (wat niet evident was met mij in die tijd), mensen, enfin, de essentiële dingen van het leven..

Hij kuste fantastisch en was lief, spontaan en vrolijk…

Het zag er goed uit..dit kon weleens meer zijn dan een éénmalig kusavontuurtje worden, wie weet?

Een paar weken later kwam hij inderdaad naar Leiden, net zo ongecompliceerd als toen, we kuierden samen hand in hand over de markt, pakten een terrasje en hij bleek een ongelofelijk sociaal cadeau die met iedereen een praatje maakte en door alle marktlui direct in het hart werd gesloten.

Dit was ideaal! Hij bestond, de man waar ik al jaren naar zocht! Warm, lief, respectvol (ook heeel belangrijk), niet opdringerig en toch liefkozend, niet te druk maar ook  geen stille Willie waar je de hele tijd het gesprek mee op gang moest houden, bang voor de enorme ongemakkelijke stiltes.

Nee, ik voelde me  grenzeloos op mijn gemak bij hem.

Dit was perfect!

Of?

Tja, het gebeurde eigenlijk toen we elkaar weer kusten, er was niks mis mee, integendeel, het was heel fijn maar….er was iets niet..er miste iets.

Er ging geen kolkende lava door mijn bloed, er begonnen geen violen te spelen, ik ging niet blozend en zuchtend door mijn knietjes.

Sterker nog, ik voelde…niks!

Ik herinner me dat ik echt probeerde iets op te roepen, komaan, dit is een geweldige jongen, en zoooo mooi, hij is helemaal perfect voor jou, ik zie hem al met je moeder aan tafel praten over rommelmarkten en kunst en met je vader over de onnavolgbare Ella Fitzgerald! Komaan, doe je best! VOEL IETS!

Toen de nacht aanbrak en hij bleef slapen drong hij niet aan om bij me te liggen, zoooo charmant en ik was opgelucht..

OPGELUCHT?

Dat is toch niet echt de bedoeling, ik bedoel, je hoeft elkaar na 3 ontmoetingen niet echt te bespringen maar dat ik blij was dat de kus zich niet verder ontwikkelde, dat begon bij mij toch te wringen…

Hier was ik , single, wel klaar voor een fijne jongen in mijn leven en hier was hij, de perfecte match, helemaaaal niks op aan te merken en…er gebeurde niks!

De volgende dag gaf hij me nog een zachte kus op mijn wang en verdween uit mijn leven.

Geen complicaties. Geen gelul tot diep in de nacht. Gewoon hij weg, ik blijf achter. 

Zonder spijt. Zonder tranen.

It was fun.

Dat was het, het waren geweldige dagen met hem maar hoe mooi, lief, teder en spontaan hij ook was, het vlammetje was er niet.

Dat laat zich niet dwingen.

Eigenlijk niet praktisch. Het zou handiger zijn als je voelt dat het klopt en je ook nog aangetrokken voelt dat zo iemand. Maar ja, “handig” is geen titel van een liefdesliedje zal ik maar zeggen..

Dat blozen en zuchten is toch zomaar ergens goed voor..dat voelen en proeven, die vlammen in je hart en buik.. Dat lekker vinden..want dat moet ie toch zijn..Lekker!

Ach,  ik vraag me weleens af wie hij nu gevonden heeft. Die mooie, rosse Robert…

Ik hoop dat ze hem gelukkig maakt..lekker gelukkig!